Ο Σαμαράς έκανε “ρουά ματ”

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΖΕΡΒΟΣ

Όταν αργά χθες το βράδυ, μετά και την προβολή της δήλωσης που έκανε ως απάντηση στο πρωθυπουργικό διάγγελμα, ο Αντώνης Σαμαράς αποχωρούσε από τη Συγγρού, βαθιά μέσα του κατανοούσε μια μεγάλη πολιτική αλήθεια: Ότι το «παιχνίδι» τελείωσε για το ΠΑΣΟΚ. Και ότι ο ίδιος, ως Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, είναι πλέον το πρόσωπο στο οποίο στρέφονται όλοι για την επόμενη ημέρα. Για την έξοδο από την κρίση.

Ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κινήθηκε στρατηγικά απέναντι στον Γιώργο Παπανδρέου, σε μια παρτίδα σκάκι, που στο τέλος ο ίδιος πέτυχε το «ρουά ματ» απέναντι στον άλλοτε συγκάτοικό του, στα φοιτητικά χρόνια.

Ο Αντώνης Σαμαράς έδειξε ότι πιστεύει βαθιά στην εθνική συνεννόηση μπροστά στο αδιέξοδο. Υπερασπιζόμενος όμως και την αξιακή λογική, πως σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, δεν θα μπορούσε να είναι Πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου. Το δε βασικό ζητούμενό της, θα έπρεπε να είναι η επαναδιαπραγμάτευση των όρων του Μνημονίου.

Με τη βεβαιότητα που διαμορφώθηκε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου συμφώνησε να μην είναι Πρωθυπουργός, ο Αντώνης Σαμαράς πέτυχε να αφαιρέσει από τον κύριο πολιτικό αντίπαλό του, αρκετούς πόντους από το ηγετικό προφίλ του. Γιατί, αλήθεια, ποιος ηγέτης προσφέρεται να παραιτηθεί, δεν το κάνει, και στη συνέχεια έχει την προσδοκία ότι η κοινωνία θα… ξεχάσει το πίσω-μπρος, και θα τον εμπιστευτεί ξανά;

Η νίκη Σαμαρά έχει επικοινωνιακή διάσταση, κυρίως όμως στρατηγικό περιεχόμενο. Ο Γιώργος Παπανδρέου κέρδισε πιθανότατα τη μάχη της προσωπικής πολιτικής επιβίωσης, με την ψήφο εμπιστοσύνης που αναμένεται να λάβει από τη Βουλή, και η οποία θα συνεπάγεται υπερψήφιση και του Μεσοπρόθεσμου. Ο Αντώνης Σαμαράς όμως κέρδισε τον πόλεμο. Και φαντάζει πλέον ως ο εν αναμονή Πρωθυπουργός, με φόντο τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, που δύσκολα θα αργήσουν.

Η “μεγάλη μπλόφα” του Γιώργου

ΡΩΜΥΛΟΣ ΚΟΜΝΗΝΟΣ

Ήθελε πραγματικά ο Γιώργος Παπανδρέου να αποχωρήσει από το Μέγαρο Μαξίμου, και να υποδεχτεί στην εξουσία μια συμμαχική κυβέρνηση, ενδεχομένως μόνο με τη Νέα Δημοκρατία, που θα είχε στη θέση του Πρωθυπουργού κάποια άλλη προσωπικότητα, ενδεχομένως μάλιστα προερχόμενη από τον ευρύτερο πολιτικό χώρο της Κεντροδεξιάς;

Από τη στιγμή που η «εγκάρδια συνεννόηση» με τον Αντώνη Σαμαρά δεν προχώρησε, το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Και η διερεύνησή του, θα οδηγούσε ενδεχομένως στην αποκάλυψη της «μεγάλης μπλόφας», ενός πρωτοφανούς στρατηγικού τακτικισμού από την πλευρά του Γιώργου Παπανδρέου, με ξεκάθαρη στόχευση, και εκ των προτέρων αποφασιστικότητα να θυσιάσει «πιόνια», προκειμένου να υλοποιήσει το αντικειμενικό ζητούμενο: Την πολιτική επιβίωση του ίδιου και του ΠΑΣΟΚ. Έστω και για μερικούς μήνες ακόμη.

Σκεφτείτε μονάχα το σκηνικό της χθεσινής ημέρας. Μετά την ανεξαρτητοποίηση του Γιώργου Λιάνη, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που περίμεναν ακόμη και εσωκομματική ανταρσία στο ΠΑΣΟΚ, με ευθεία αμφισβήτηση του παπανδρεϊκού imperium. Η επανάληψη του 2007 δηλαδή, αλλά αυτή τη φορά με σαφώς καλύτερους όρους για τους «πολιορκητές» του Καστριού.

Το κέντρο της Αθήνας θύμιζε πολιορκημένο οχυρό, με δεκάδες χιλιάδες κόσμου να βρίσκονται μισό βήμα από την έκρηξη, με προφανή στόχο τον Γιώργο Παπανδρέου και την Κυβέρνησή του. Πολίτες που, πριν εμφανιστούν… απρόσμενα οι «γνωστοί-άγνωστοι», έμοιαζαν αποφασισμένοι να γράψουν ιστορία, ως εκείνοι που θα έριχναν την Κυβέρνηση.

Μπροστά σε ένα τέτοιο σκηνικό, ο Γιώργος Παπανδρέου φαίνεται ότι επέλεξε μια «μεγάλη μπλόφα». Από τη στιγμή που προσφέρθηκε να παραιτηθεί από Πρωθυπουργός, έθεσε τις βάσεις… για το αντίθετο. Το «όλον ΠΑΣΟΚ» άρχισε να ιδρώνει και μόνο στη σκέψη της απώλειας της εξουσίας, από έναν επελαύνοντα Αντώνη Σαμαρά. Επομένως, ξεχάστηκαν και οι σκέψεις περί εσωκομματικής ανταρσίας, με πρόσχημα το Μεσοπρόθεσμο.

Όσο για την «αγανακτισμένη» κοινωνία, περίμενε μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες το διάγγελμα. Και μέχρι τότε, δεν ζητούσε φυσικά την ανατροπή μιας Κυβέρνησης, την οποία οι πληροφορίες την παρουσίαζαν έτοιμη να… φύγει μόνη της. Με το διάγγελμα να προβάλλεται αργά το βράδυ, η κοινωνία είχε ήδη… βάλει τις πυτζάμες της, και δεν μπορούσε να επιστρέψει στο Σύνταγμα για να διαμαρτυρηθεί.

Τη «μεγάλη μπλόφα» του Γιώργου Παπανδρέου, επισημαίνει σήμερα και η «Washington Post». Τονίζοντας ότι το σχέδιο του Πρωθυπουργού είχε έναν και μόνο στόχο: Να υπερβεί τον δύσκολο κάβο της ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου.

Να το κάνουμε πιο κατανοητό: Ο Γιώργος ήθελε να συσπειρώσει το ΠΑΣΟΚ γύρω του. Κυρίως εκείνους που αμφισβητούσαν τον ίδιο. Και το κατάφερε, πείθοντας τους πάντες ότι ήταν διατεθειμένος να εγκαταλείψει το Μαξίμου.

Η στρατηγική του φόβου είχε αποτέλεσμα, για δυο κυρίως λόγους: Πρώτον, επειδή ο Πρωθυπουργός έχει μέσα του το dna της αντισυμβατικότητας. Δεν τον… πολυνοιάζει δηλαδή, και μάλλον δεν θα είχε δυσκολία να τα παρατήσει, και να αφήσει το ΠΑΣΟΚ στην τύχη του. Δεύτερον, η προσωπική σχέση του με τον Αντώνη Σαμαρά, σκόρπισε την ανησυχία στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, ότι ο Γιώργος… το εννοούσε.

Το πολιτικό συμπέρασμα βέβαια είναι ότι ο Γιώργος Παπανδρέου «τσαλακώθηκε» επικοινωνιακά με τις χθεσινές ακροβασίες. Παραιτήθηκε και στη συνέχεια… ξε-παραιτήθηκε. Και μάλλον έτσι έχουν τα πράγματα. Ποιος σας είπε όμως ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ανησυχούσε μήπως «τσαλακωθεί»; Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις άλλωστε δείχνουν ότι η Κυβέρνησή του οδεύει προς την έξοδο.

Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να κερδίσει χρόνο. Να περάσει τη σημερινή δυσκολία, να

Ήταν δυνατόν;

ΜΑΡΙΚΑ ΛΥΣΙΑΝΘΗ

Ένα ολόκληρο πολιτικό και δημοσιογραφικό σύστημα, κρατούσε χθες την ανάσα του, προσδοκώντας ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είχε πράγματι γίνει ο πρώτος Πρωθυπουργός στην παγκόσμια πολιτική ιστορία, που παραιτήθηκε… στον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, και όχι στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Η προσδοκία μιας ολόκληρης κοινωνίας για συναίνεση, σύνθεση και εθνική συνεννόηση, θόλωσε τη σκέψη και την… κοινή λογική. Ήταν δυνατόν να παραιτηθεί την παραμονή των γενεθλίων του; (σ.σ. χρόνια πολλά, κύριε πρόεδρε). Ήταν δυνατόν να επιτρέψει το ΠΑΣΟΚ να χαθεί η εξουσία;

Ήταν δυνατόν ο Οίκος των Παπανδρέου, να παραδώσει το «θαμπό δαχτυλίδι», απ’ τη μια στον άλλοτε συγκάτοικο στο Πανεπιστήμιο, και απ’ την άλλη στον «συνεπή δελφίνο», που και το 2007 δοκίμασε ατυχώς τις πιθανότητές του να πάρει το ΠΑΣΟΚ;

Ήταν δυνατόν να μετεξελιχθεί αιφνιδίως το ΠΑΣΟΚ από Κίνημα… αποσάθρωσης του εθνικού ιστού, σε πολιτική παράταξη που βάζει το καλό και το συμφέρον του τόπου, πάνω από τη δίψα για νομή της εξουσίας;

Ήταν δυνατόν; Φυσικά και όχι…

Σχέδιο δολοφονίας Καραμανλή;

 Εν μέσω πολιτικών εξελίξεων, αποκαλύφθηκε ένα σενάριο που αναμένεται να προκαλέσει πολλά ερωτήματα και αφορά στον πρώην πρωθυπουργό, Κώστα Καραμανλή.

Το σενάριο δολοφονίας αποκαλύπτουν τα «ΕΠΙΚΑΙΡΑ», τα οποία επικαλούνται ενημερωτικό δελτίο της ΕΥΠ που αναφέρεται σε έγγραφο της Ρωσικής Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (FSB), σύμφωνα με το οποίο ο Καραμανλής ήταν στόχος κύκλων που ήθελαν να «αναβάλουν ή να ματαιώσουν την ενεργειακή πολιτική του», η οποία προσανατολιζόταν προς τη Μόσχα.

Σύμφωνα, μάλιστα, με τα όσα δημοσιεύει το περιοδικό, επικαλούμενο το έγγραφο της FSB:

• Ομάδα εργασίας της ρωσικής υπηρεσίας ήρθε στην Ελλάδα για να κάνει επιχειρήσεις αντιπαρακολούθησης.

• Μεταξύ 20 και 25 Απριλίου 2008, η ομάδα αυτή ενεπλάκη με άτομα τα οποία παρακολουθούσαν τον πρώην πρωθυπουργό. Τα άτομα διέφυγαν, αλλά στο όχημα που εγκατέλειψαν βρέθηκαν χάρτες με τις διαδρομές που ακολουθούσε ο Καραμανλής, πληροφορίες για τους άνδρες ασφαλείας του, όπλα, κιάλια νυχτερινής οράσεως και εκρηκτικά!

• Το σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας, όπως υποστήριζαν οι Ρώσοι, περιελάμβανε τέσσερα σημεία:

1. Πολιτική αποσταθεροποίηση, η οποία υποτίθεται επιτεύχθηκε με το Βατοπέδι

2. Επιχειρηματική αποσταθεροποίηση, που υλοποιήθηκε με την υποβάθμιση της οικονομίας

3. Κοινωνική αποσταθεροποίηση με κοινωνικές αναταραχές και τρομοκρατικές ενέργειες

4. Προβλήματα στην εξωτερική πολιτική.

Παρ' όλα αυτά, το ενημερωτικό δελτίο της ΕΥΠ επισημαίνει ότι η εγκυρότητα αυτών των πληροφοριών δεν μπορεί να ελεγχθεί και δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να πρόκειται για σκόπιμη παραπληροφόρηση.

zougla.gr

“Τέλειωσε” ο Παπακωνσταντίνου

NΙΚΟΛΑΟΣ-ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου αναμένεται να είναι σε μερικές ώρες «και με τη βούλα» η «Ιφιγένεια» που επέλεξε να θυσιάσει ο Γιώργος Παπανδρέου, προκειμένου να αποφορτίσει την αρνητική για την Κυβέρνησή του συγκυρία, απομακρύνοντας από το υπουργείο Οικονομικών το «πρόσωπο της κρίσης», όπως τον χαρακτηρίζουν εδώ και καιρό ακόμη και μέσα στο ΠΑΣΟΚ.Η παραφιλολογία περισσεύει για την «τύχη» του σημερινού «τσάρου», καθώς οι περισσότεροι εκτιμούν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα πρέπει να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα, απομακρύνοντας τον από την Κυβέρνηση, και όχι μετακινώντας τον σε κάποιο άλλο πόστο.Συνεργάτες του Γιώργου Παπανδρέου ωστόσο, θύμιζαν με νόημα ότι ο Πρωθυπουργός δεν ανήκει σε εκείνους που «τσαλακώνουν» προσωπικότητες, ειδικά όταν πρόκειται για ένα στέλεχος σαν τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, που ανδρώθηκε στην ηγετική ομάδα επί ημερών του σημερινού Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, και σήκωσε το βάρος του Μνημονίου Ι, απέναντι στην Κοινοβουλευτική Ομάδα αλλά και την κοινωνική βάση του Κινήματος.Φυσικά, το ενδιαφέρον όλων περιστρέφεται πλέον γύρω από το όνομα του αντικαταστάτη του. Το Statesmen έχει αποκαλύψει εδώ και μια εβδομάδα ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έκλεινε προς την επιλογή του Τάκη Αράπογλου, προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου της Εθνικής Τράπεζας επί διακυβέρνησης Καραμανλή, τις τελευταίες ώρες ωστόσο… χορεύουν οι φήμες για υποψηφιότητες όπως των Λουκά Παπαδήμου, Απόστολου Ταμβακάκη, Γκίκα Χαρδούβελη, αλλά και της Βάσως Παπανδρέου.

Χωρίς να λείπουν και οι εισηγήσεις για μετακίνηση στο «ηλεκτρικό» πόστο του Υπουργού Οικονομικών, ενός δημοφιλούς στελέχους του ΠΑΣΟΚ, όπως του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, του Ανδρέα Λοβέρδου και της Άννας Διαμαντοπούλου. Ή ακόμη και του Ευάγγελου Βενιζέλου, όπως έλεγε ένα… παλαιό σενάριο.

Και το Time ποντάρει στη χρεοκοπία μας!

ΜΑΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ

Δεν αποτελεί φυσικά καινοφανή διαπίστωση πως… ζούμε αγκαζέ με τους μύθους που άλλοι δημιούργησαν για εμάς, και εμείς αποδεχτήκαμε περίπου μοιρολατρικά, χωρίς να διερευνήσουμε τις ρίζες της ιστορικής αφήγησης.

Ένας τέτοιος μύθος αφορά την «εγκυρότητα» των ΜΜΕ, κυρίως σε διεθνές επίπεδο. Από πού μπορεί να ενημερωθεί κανείς «έγκυρα»; Από το CNN… Το Reuters… Το BBC… Τη Monde… Τους Financial Times… Τον Economist… Το Time… Πίστευε και μη ερεύνα, υπό μια έννοια.

Εκκινώντας από μια τέτοια αφετηρία, ας διαβάσουμε μαζί το χθεσινό άρθρο που μας αφιέρωσε το περιοδικό που σε ετήσια βάση αναδεικνύει το «Πρόσωπο της Χρονιάς», επιβεβαιώνοντας με την πρακτική αυτή μια διεθνώς αναγνωρισμένη εγκυρότητα και αξιοπιστία.

Το «Time» λοιπόν ασχολείται με την… ταπεινότητά μας. Με τον εξόχως εύγλωττο τίτλο: «Θα είναι η Ελλάδα η επόμενη Lehman Brothers;». Δηλαδή, αν μια δική μας χρεοκοπία, την οποία το περιοδικό εμφανίζεται να θεωρεί περίπου δεδομένη, θα έχει για την παγκόσμια οικονομία, αντίστοιχα δραματικές συνέπειες με την κατάρρευση της Lehman Brothers, τον Σεπτέμβριο του 2008, που λειτούργησε ως η απαρχή μιας κρίσης, την οποία η σύγχρονη ανθρωπότητα δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει.

Το άρθρο υπογράφει ο Μάικλ Σούμαν, οικονομικός συντάκτης με σημαντική εμπειρία από τις αναδυόμενες αγορές της Ασίας, εκεί όπου είδε οικονομικά μοντέλα τα οποία… δεν σου γέμιζαν το μάτι, να αναπτύσσονται και τελικά να κυριαρχούν, αφήνοντας πίσω τους παραδοσιακές οικονομικές δυνάμεις.

Σύμφωνα λοιπόν με το «Time», η χρεοκοπία της Ελλάδας θα πρέπει να θεωρείται περίπου δεδομένη. Ενδεχομένως να αποτραπεί αν υιοθετηθεί η πρόταση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, εφόσον βέβαια οι διεθνείς αγορές δεν σπεύσουν να θεωρήσουν την υποχρεωτική συμμετοχή ιδιωτών κατόχων ομολόγων στη διαδικασία επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής των δανείων της Ελλάδας, ως «de facto πιστωτικό γεγονός». Δηλαδή, χρεοκοπία, για να αφήσουμε τον μυωπικό καθωσπρεπισμό της «αναδιάρθρωσης».

Ο κ. Σούμαν ωστόσο, βάζει στοίχημα ότι μια χρεοκοπία της Ελλάδας, δεν θα έχει το ισοπεδωτικό αποτέλεσμα της κατάρρευσης της Lehman Brothers. Επειδή εκτιμά ότι θα περιοριστεί στην ευρωζώνη, και πιθανότατα στις μεγάλες τράπεζες, και επειδή υπογραμμίζει τη «μαύρη αλήθεια»: Ότι οι διεθνείς αγορές έχουν προεξοφλήσει τη χρεοκοπία της Ελλάδας.

Επομένως, έχουν σπεύσει να λάβουν τα μέτρα τους, και δεν θα υποστούν το «στιγμιαίο σοκ» της κατάρρευσης της «Lehman Brothers». Τόσο απλά και κυνικά…

Εκλογές ζήτησε ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς μετά τις συνομιλίες που είχε με τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.

Συγκεκριμένα ανέφερε στην δήλωσή του: «Ο κ. Παπανδρέου έκανε τις επιλογές του και ο λαός μπορεί να κρίνει. Ο αυριανός ανασχηματισμός έχει να κάνει με πρόσωπα και ισορροπίες. Δυστυχώς για τον ελληνικό λαό η κυβερνητική πολιτική θα παραμείνει η ίδια. Στη ΝΔ συνεχίζουμε τον αγώνα για αλλαγή πολιτικής. Και αλλαγή πλέον του ίδιου του πολιτικού σκηνικού. Είναι πλέον σαφές ότι ο μόνος που μπορεί να δώσει τη λύση είναι ο ελληνικός λαός».

Αναφέρει ακόμη ότι ζήτησε από τον κ. Παπανδρέου να παραιτηθεί από πρωθυπουργός και ότι ο κ. Παπανδρέου αρχικά δέχθηκε και τελικά το απέρριψε. «Έτσι χάθηκε μία ιστορική ευκαιρία», ανέφερε ο κ. Σαμαράς.

H πλήρης δήλωση του προέδρου της ΝΔ

«Σήμερα, ο Πρωθυπουργός, μου ζήτησε να συνεργαστούμε για κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Δέχθηκα, αρκεί ο στόχος να είναι το μεγάλο ζητούμενο: η επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος.Δηλαδή να στηρίξουμε από κοινού μια προσωρινή κυβέρνηση με στόχο να βγάλουμε την χώρα από το αδιέξοδο στο οποίο την έχει οδηγήσει η Πολιτική του Μνημονίου. Γιατί η συνέχιση του ίδιου λάθους θα είναι ολέθρια… Τόνισα στον κ. Παπανδρέου, ότι μια τέτοια κυβερνητική συνεργασία δεν μπορεί να γίνει με τον ίδιο Πρωθυπουργό. Γιατί έχει χάσει την εμπιστοσύνη, τόσο της κοινωνίας μας στο να κυβερνά, όσο και της αγοράς στο να τη βγάλει από την κρίση.Ο κ. Παπανδρέου, ενώ δέχθηκε αρχικά των πρότασή μου – δηλαδή μου δήλωσε ότι αποδέχεται το στόχο της επαναδιαπραγμάτευσης και δέχεται να φύγει ο ίδιος από την Πρωθυπουργία – τελικά την …απέρριψε!

Τα προσχήματα που επικαλείται για δήθεν επικοινωνιακή διαχείριση από την πλευρά μας είναι τουλάχιστον αστειότητες. Που επιστρατεύθηκαν για να καλύψει στο εσωτερικό του κόμματός του, την αδυναμία του να κυβερνήσει.

Αυτό που μας έλεγε ως χθες: “δεν με ενδιαφέρει η καρέκλα”, μετατράπηκε στο ακριβώς αντίθετο: “γάντζωμα” στην εξουσία!

Κι έτσι χάθηκε μια μεγάλη Ιστορική ευκαιρία. Που ασφαλώς θα το καταλάβει και η ίδια η Ευρώπη. Ότι οι ηγέτες και η υπέρβαση, κρίνονται στην πράξη κι όχι στα λόγια…

Το ερώτημα τώρα, είναι αν ο κ. Παπανδρέου μπορεί να κυβερνήσει. Αν μπορεί, τότε κακώς ζήτησε στήριξη από μας. Αν δεν μπορεί, τότε πρέπει να πάει σε εκλογές. Δεν πρέπει η χώρα να μείνει σε αβεβαιότητα. Η κοινωνία βράζει! Δεν απαιτεί συναίνεση στο λάθος, αλλά ήρεμη επιμονή στο σωστό.

Η πολιτική του Μνημονίου παρέλυσε την Οικονομία μας. Δεν θα την αφήσουμε να διαλύσει και την Κοινωνία. Ούτε να υπονομεύσει τη Δημοκρατία. Ο Πρωθυπουργός απέρριψε τη μόνη πρόταση συναίνεσης που θα μπορούσε να βγάλει τη χώρα από τα αδιέξοδα. Και να ενώσει τον Ελληνικό λαό.

Τώρα αγωνίζεται να συγκρατήσει το κόμμα του. Τη συναίνεση του ελληνικού λαού στην πολιτική του την έχασε…Δεν κυβερνιέται έτσι η χώρα. Δεν μπορεί να μας πηγαίνει ο Πρωθυπουργός από διαγγέλματα χωρίς ουσία, σε εκκλήσεις εθνικής ενότητας για την εφαρμογή μιας πολιτικής που την απορρίπτουν όλοι. Ακόμα και οι ίδιοι οι βουλευτές του. Σε ό,τι με αφορά, από την αρχή και με συνέπεια είπα ΟΧΙ στη συνέχιση του ίδιου λάθους, της ίδιας λαθεμένης πολιτικής… Είπα ΝΑΙ για τη διόρθωση του λάθους. Με επαναδιαπραγμάτευση και του Μεσοπρόθεσμου και του Μνημονίου.

Ο κ. Παπανδρέου έκανε τις επιλογές του. Και ο λαός μπορεί να κρίνει…

Ο αυριανός ανασχηματισμός έχει να κάνει με πρόσωπα και ισορροπίες. Δυστυχώς για τον Ελληνικό λαό, η κυβερνητική πολιτική θα παραμείνει η ίδια. Στη Νέα Δημοκρατία συνεχίζουμε τον αγώνα για αλλαγή πολιτικής.Και αλλαγή, πλέον, του ίδιου του πολιτικού σκηνικού… Είναι πλέον σαφές ότι ο μόνος που μπορεί να δώσει τη λύση είναι ο Ελληνικός λαός».

Διαβούλευση - Πολιτικό χρήμα & θεσμικές αλλαγές

Η ΟΝΝΕΔ παρεμβαίνει στη δημόσιο διάλογο για τη μεταρρύθμιση του πλαισίου για το «πολιτικό χρήμα» και τις θεσμικές αλλαγές, που αφορούν το εκλογικό σύστημα, τη λειτουργία της Βουλής και των κομμάτων.Διαμορφώνουμε ένα Εργαστήριο Ιδεών, που δεν έχει στόχο να αναδείξει ένα εξαντλητικό πλαίσιο προτάσεων, αλλά να εκθέσει τις απόψεις των νέων για τις αλλαγές.Τα πορίσματα, θα αξιολογηθούν και θα διαμορφωθούν από την Οργάνωση σε μία δέσμη βασικών προτάσεων.Στο πλαίσιο αυτό, προχωράμε σε ανοιχτή διαδικτυακή συζήτηση και ψηφοφορία.

Κανόνες:

1. Γράφετε με ελληνικούς χαρακτήρες- όχι κεφαλαία.

2. Η πρότασή σας πρέπει να είναι εμπεριστατωμένη και να αναλύεται στην περιγραφή, ώστε να διευκολύνεται η κατανόηση και ο σχολιασμός.

3. Οποιαδήποτε επιθετική ανάρτηση, προσωπική αναφορά ή υβριστικό σχόλιο θα αφαιρείται.

Η “αγανάκτηση” απέναντι στον φόβο

ΜΑΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ

Η σημερινή διαδήλωση κατά των μέτρων οικονομικής εξαθλίωσης που συνοδεύουν την εφαρμογή του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, ήταν ένα στοίχημα για όλες τις γενιές των Ελλήνων. Που βλέπουν εδώ και έναν χρόνο την καθημερινότητά τους να δυσχεραίνει, τη ματιά προς το μέλλον να γίνεται όλο και πιο διστακτική, τη μελαγχολία να εξελίσσεται σε «εθνικό συναίσθημα».

Έχοντας ως παράδειγμα την περσινή τραγωδία της «Marfin», αλλά και παλαιότερες περιπτώσεις, όπου η αχαλίνωτη ορμή μιας κοινωνίας για να διεκδικήσει το δίκιο της, έβαλε… από μόνη της φρένο, μπροστά στον φόβο, πολλοί περίμεναν τα όσα συνέβησαν σήμερα στο κέντρο της Αθήνας.

Η «αγανάκτηση» βρέθηκε απέναντι στον φόβο. Και κάνει εδώ και ώρες βήματα σημειωτόν, αν όχι μπρος-πίσω. Το κλίμα αναρχίας και τρομοκράτησης που κυριάρχησε στο κέντρο της Αθήνας, αφαίρεσε από τη συγκέντρωση τη μαζικότητα, το πάθος, τον παλμό, και απ’ την άλλη αποπροσανατόλισε.

Κάθε φορά που κάποιος γύριζε την πλάτη στη Βουλή και έφευγε για το σπίτι του, το ξανασκεφτόταν, επειδή επέστρεφε στη σκέψη του η διαπίστωση ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Υπάρχει ακόμη σε εξέλιξη η μάχη για το μέλλον, που μονάχα να κερδηθεί μπορεί. Δεν θα μας παραχωρηθεί εθελοντικά, ούτε καν… με άτοκες δόσεις μιας δανειακής στήριξης.

Το στοίχημα μας αφορά όλους. Να μην αφήσουμε την αγανάκτηση να ηττηθεί από τον φόβο. Η αγανάκτηση από μόνη της, δεν οδηγεί πουθενά. Περιορίζεται σε αφηγηματική διαπίστωση του πως φτάσαμε ως εδώ. Γι’ αυτό και επείγει η μετάβαση στο επόμενο στάδιο.

Από την αγανάκτηση, να περάσουμε στην επανάσταση. Της κοινής λογικής. Στην επανάσταση της ελπίδας. Αυτή μάλιστα, μπορεί να νικήσει τον φόβο.

Ο Σαμαράς ζήτησε από τον Παπανδρέου να φύγει από πρωθυπουργός...

Σύμφωνα με πληροφορίες, σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν πριν από λίγο Σαμαράς και Παπανδρέου, ο κ. Σαμαράς συμφωνεί σε μια κυβέρνηση κοινής αποδοχής με τρεις προϋποθέσεις:

1) να μην είναι ο κ. Παπανδρέου πρωθυπουργός,

2) έργο αυτής της κυβέρνησης θα είναι μόνο η επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου και

3) εκλογές μετά το τέλος της επαναδιαπραγμάτευσης.