Στα 103 του χρόνια έκλεισε τον κύκλο της ζωής του ο τελευταίος πρόσφυγας της Νυμφόπετρας που γεννήθηκε στον Πόντο. Με την απώλεια του Δημητρίου Δημητρίου (Μιμίκο), η Νυμφόπετρα αποχαιρετά όχι μόνο έναν άνθρωπο, αλλά και έναν ολόκληρο αιώνα μνήμης, ιστορίας και προσφυγικού βιώματος.
Το απόγευμα, στις 18:00, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, οι κάτοικοι θα τον συνοδεύσουν στο τελευταίο του ταξίδι, εκεί όπου έζησε, αγάπησε και τίμησε την κοινότητα που τον αγκάλιασε. Η ταφή θα γίνει στα κοιμητήρια του χωριού, ανάμεσα στους ανθρώπους και τα χώματα που τον γνώρισαν.
Ο Μιμίκος υπήρξε άνθρωπος πράος, ευγενικός, με ήθος που σπάνια συναντά κανείς. «Δεν πείραξε ποτέ κανέναν» θυμάται ο κ. Σάββας Αρσένογλου, συνοψίζοντας με μία φράση όσα όλοι λένε για εκείνον. Η ψυχή του ήταν καθαρή, και η παρουσία του γαλήνια, σαν παλιό φως που δεν έσβηνε.
Ο γράφων είχε την τύχη να τον επισκέπτεται συχνά. Οι συζητήσεις μας ήταν μικρά ταξίδια στο παρελθόν. Με αξιοθαύμαστη διαύγεια πνεύματος, ακόμη και στα βαθιά του χρόνια, μας αποκάλυπτε γεγονότα άγνωστα, ιστορίες που κινδύνευαν να χαθούν. Ανάμεσά τους και η μαρτυρία ότι είχε συνοδεύσει τον αείμνηστο καθηγητή Νικόλαο Μουτσόπουλο στην εξερεύνηση του λόφου με το προβυζαντινό κάστρο — μια στιγμή όπου η προσωπική του μνήμη συναντούσε την επιστημονική έρευνα.
Με τον Μιμίκο φεύγει ο τελευταίος κρίκος μιας γενιάς που κουβάλησε τον Πόντο στη Νυμφόπετρα. Μα η μνήμη του μένει, σαν παρακαταθήκη ευγένειας και ανθρωπιάς.
Χρήστος Γιαννακίδης
Πατήστε τους συνδέσμους για να διαβάσετέ μερικές από τις αφηγήσεις
του.
https://emvolimanea.blogspot.com/2023/06/blog-post_25.html
https://emvolimanea.blogspot.com/2021/10/blog-post_86.html
https://www.blogger.com/blog/post/edit/3970696273232485444/6290495285303726677
