Πέθανε η γηραιότερη γυναίκα

Σε ηλικία 114 ετών «έφυγε» σήμερα από τη ζωή η Γαλλίδα Εζενί Μπλανσάρ, όπως έγινε γνωστό από νοσοκομειακές πηγές της πόλης Μπριν στο νησί Σαιν Μπαρτέλεμι στις Αντίλλες, όπου και ζούσε τα τελευταία 30 χρόνια. Η Εζενί Μπλανσάρ γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου του 1896, εγκατέλειψε το νησί της Σαιν Μπαρτέλεμι, ακολούθησε τον θρησκευτικό βίο και επέστρεψε εκεί μετά από πάρα πολλά χρόνια όπου και οι πολίτες την ονόμασαν «η γλυκειά» από τα ωραία και πλούσια γλυκά που πρόσφερε στους νέους που την επισκέπτονταν και αυτή τους μιλούσε για την καθολική εκκλησία.

Στις 4 Μαΐου του 2010 η Εζενί Μπλανσάρ ανακηρύχτηκε επισήμως η γηραιότερη γυναίκα στον κόσμο μετά το θάνατο, λίγο πριν τα γενέθλιά των 115 χρόνων της, της προκατόχου του τίτλου, Κάμα Σινεάν.

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΑΤΛΑΝΤΙΚ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΥΠΑΓΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ 99 ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΜΗΡΟΙ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΩΝ ΕΚΒΙΑΣΜΩΝ

Σήμερα οι 3.000 εργαζόμενοι στα Σ/Μ Ατλάντικ βιώνουν μαζί με άλλους χιλιάδες εργαζόμενους έναν σκληρό εργοδοτικό εκβιασμό, όπου η οικονομική κρίση και η βαθιά ύφεση που έχει δημιουργήσει η αδιέξοδη και παράλογη Κυβερνητική Πολιτική του Μνημονίου, προσφέρουν το τέλειο άλλοθι για σφαγιασμό των θέσεων εργασίας και των μισθολογικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Η ολοένα και αυξανόμενη προσφυγή επιχειρήσεων στο περιβόητο άρθρο 99 του Ν. 3588/07 παίρνει μορφή χιονοστιβάδας. Ήδη πάνω από 1.000 εταιρείες με άγνωστο αριθμό εργαζομένων εμφανίζονται «ανήμπορες» να αποπληρώσουν τα δάνειά τους και αναζητούν προστασία από τον πτωχευτικό κώδικα. Οι περισσότερες από αυτές το χρησιμοποιούν εντελώς προσχηματικά ή και καταχρηστικά. Το θεωρούν δε ως χρυσή ευκαιρία για να «ξεφορτωθούν» χωρίς το κόστος της νόμιμης απόλυσης, το προσωπικό τους, μέσα από μια εκβιαστική και εξαντλητική διαδικασία που περιλαμβάνει ταυτόχρονα: εξώθηση σε παραιτήσεις χωρίς αποζημιώσεις, μη καταβολή δεδουλευμένων και ασφαλιστικών, υποχρεωτική εκ περιτροπής εργασίας ή μερικής απασχόλησης, ακόμα και ατομικές συμφωνίες αποχώρησης με μερική αποζημίωση. Οι εργαζόμενοι όμως δεν μπορούν να γίνονται όμηροι εκβιαστικών διλλημάτων, ούτε να αντιμετωπίζουν σε ατομική βάση αυτή την απαράδεκτη κατάσταση. Μοναδική λύση η οργάνωσή τους και η συσπείρωσή τους στο χώρο εργασίας με δημιουργία σωματείων με αγωνιστική κατεύθυνση. Η σύνδεσή τους με τα Εργατικά Κέντρα και τις Ομοσπονδίες. Η διατύπωση και διεκδίκηση άμεσων και ρεαλιστικών αιτημάτων που θα ανακουφίζουν το πρόβλημα και θα δημιουργούν όρους και προϋποθέσεις μιας γενικότερης ανατροπής της αντεργατικής κυβερνητικής και εργοδοτικής λαίλαπας.

Ζητάμε και αγωνιζόμαστε άμεσα ώστε:

- Ο ΟΑΕΔ να καλύπτει πλήρως και χωρίς προϋποθέσεις τους μισθούς των εργαζομένων των εταιρειών που έχουν υπαχθεί στο άρθρο 99, με μεταφορά πόρων από τα προγράμματα της απευθείας επιδότησης των εργοδοτών σε ειδικό λογαριασμό.

- Να απαγορεύονται οι απολύσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας του άρθρου 99 και να δεσμεύονται τα προσωπικά περιουσιακά στοιχεία των μετόχων, υπέρ της διασφάλισης των εργατικών δικαιωμάτων.

- Να υπάρξει ένα πραγματικά δημόσιο τραπεζικό σύστημα που θα υπηρετεί την ανάπτυξη και σχέδια εξυγίανσης με κοινωνικά κριτήρια και όχι εργοδοτικές ενισχύσεις χωρίς αντίκρισμα.

Γραμματεία Αυτόνομης Παρέμβασης Ρεθύμνου.

Ανοιχτή επιστολή Μίκη Θεοδωράκη

Αγαπητοί μου Yassar και Zülfü,

Από χθες βρίσκεται και πάλι στην Αθήνα, για δεύτερη φορά μέσα σε έξι μήνες, το πρωθυπουργικό ζεύγος της Τουρκίας, ο Υπουργός Εξωτερικών και πλήθος άλλα διοικητικά στελέχη, για να συζητήσουν με τους Έλληνες ομολόγους τους μέσα στα πλαίσια του «Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας».

Εάν μεταφερθούμε στα 1986, τότε που δημιουργούσαμε στην Πόλη την πρώτη επιτροπή Ελληνοτουρκικής Φιλίας, θα δούμε ότι στο μεταξύ έχει γίνει ένα τεράστιο βήμα ανάμεσα στις σχέσεις των δύο λαών μας, γεγονός που για μας μπορούσε να θεωρηθεί τότε σαν ένα αληθινό θαύμα. Κι όμως, παρά τις συνεχείς επαφές, τα ζεϊμπέκικα των υπουργών και τις κουμπαριές των πρωθυπουργών, στην ουσία δεν έχει επιτευχθεί έως τώρα η παραμικρή πρόοδος, τουλάχιστον ως προς τα μεγάλα θέματα που εξακολουθούν να χωρίζουν τις δυο χώρες, όπως το Αιγαίο, η Κύπρος και τόσα άλλα.

Διαβάζω τον ελληνικό τύπο σήμερα, μετά την πρώτη συνάντηση των δύο πρωθυπουργών και βλέπω ότι εκείνο που κυριαρχεί είναι η επιφύλαξη ή καχυποψία και η έλλειψη εμπιστοσύνης ως προς τις κρυφές βλέψεις και τα σχέδια της Τουρκίας. Μπροστά στις κάμερες όλοι χαμογελούν, όμως αμέσως μετά είναι σκεπτικοί και συνοφρυωμένοι, λες και οι συνομιλίες γίνονται για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, δηλαδή κουβέντες του αέρα, προκειμένου ο ένας να κερδίσει χρόνο εναντίον του άλλου.

Όσο για την ελληνική κοινή γνώμη, ιδιαίτερα μετά το βιβλίο του Νταβούτογλου και την γενική άνοδο της Τουρκίας, γίνεται κάθε μέρα και πιο φοβισμένη και τα σενάρια για τις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας σε βάρος μας γίνονται όλο και πιο πιστευτά. Ο παλιός μύθος για τον κίνδυνο εξ Ανατολών ξαναφουντώνει, έτσι που στην ουσία ξαναβρισκόμαστε στην εποχή της δεκαετίας του ΄80, τότε που όταν γύρισα στην Αθήνα μετά την ίδρυση της Επιτροπής μας, η Κεντροαριστερά (ΠΑΣΟΚ) και η Αριστερά με χαρακτήρισαν με μια λέξη «προδότη», ενώ επί μήνες τα δημοσιογραφικά όργανά τους εξαπέλυαν καθημερινά εναντίον μου δηλητήριο και λάσπη…

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι: αφού στο βάθος δεν υπάρχει θέληση για να βρεθεί μια οριστική λύση στις διαφορές μας, γιατί οι ηγεσίες έχουν αλλάξει τη στάση τους με συνεχείς συναντήσεις, φιλοφρονήσεις, κουμπαριές και Ανώτατα Συμβούλια; Κι όλα αυτά στην επιφάνεια, ενώ στο βάθος ο καθένας παραμένει αμετάθετος στην θέση του; Τι άλλο μπορούμε να σκεφτούμε εκτός από το ότι επάνω και από τις δύο κυβερνήσεις υπάρχει μια υπέρτατη δύναμη, που κινεί τα νήματα και μια μέρα επιδιώκει να μας φέρει κοντά και την άλλη να μας κάνει εχθρούς; Και ποια άλλη μπορεί να είναι η δύναμη αυτή εκτός από τις Η.Π.Α. ; Που δυστυχώς μπορούν και παίζουν μαζί μας όπως η γάτα με τα ποντίκια; Δεν είναι μόνο κρίμα αλλά και ντροπή για δυο λαούς με τόσο μεγάλη ιστορία και τόσο βαθιές παραδόσεις να μην μπορούν να αντιτάξουν τη δική τους θέληση και τα δικά τους συμφέροντα σε κείνα της υπερδύναμης, που διανύει σήμερα μια περίοδο επικίνδυνης ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας σε όλα τα μέτωπα; Στην Μέση Ανατολή στέλνουν βόμβες και θάνατο. Στην Ευρώπη επιβάλλουν οικονομική κρίση και εξαθλίωση.

Τώρα σε σχέση με μας, ποιος ξέρει ποια σχέδια έχουν για το Αιγαίο, για την Κύπρο, για την Θράκη, για την Μεγάλη Αλβανία και τη Μεγάλη Μακεδονία (Σκόπια) και κυρίως για τα πετρέλαια. Θυμάσαι ότι το 1975 είχα προτείνει να γίνει μια ελληνοτουρκική εταιρία για την συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων στο Αιγαίο. Είχα μάθει τότε από υψηλού επιπέδου υπηρεσίες ότι κάτω από το Αιγαίο υπάρχει μια θάλασσα πετρελαίου πολύ μεγάλη,, την οποία οι Αμερικανοί έσπευσαν να την χαρακτηρίσουν ως στρατηγικό τους απόθεμα, που θα έπρεπε να παραμείνει μυστικό, έως ότου φτάσει η ώρα που θα το αξιοποιήσουν για τις δικές τους ανάγκες. Γι’ αυτό ήταν απαγορευμένο στην Ελλάδα και στην Τουρκία να προχωρήσουν σε κοινές έρευνες, δεδομένου ότι η διαμόρφωση στο Αιγαίο με τις δύο ηπείρους και τα νησιά ανάμεσά τους, θέτει πολύπλοκα προβλήματα για τη διευθέτηση των αμοιβαίων δικαιωμάτων στο χώρο της υφαλοκρηπίδας.

Όμως η κοινή λογική μας λέει, ότι αν υποθέσουμε ότι κάτω από το Αιγαίο και από τα τουρκικά παράλια έως τις ακτές της ηπειρωτικής Ελλάδας υπάρχει μια τεράστια δεξαμενή, τότε εάν γίνει μια τρύπα έξω από την Σμύρνη είτε έξω από τον Πειραιά, θα καταλήξουν και οι δυο στην ίδια δεξαμενή! Επομένως αν υπάρχει πράγματι ατό το κοίτασμα, τότε αυτό και μόνο το γεγονός, θα έπρεπε να μας ενώνει, ώστε το όφελος να πάει (σε ποσοστά που θα καθοριστούν από κοινού) στους δυο λαούς και όχι σε ξένους. Στο μεταξύ η φιλία θα μας απαλλάξει από τις μεγάλες πολεμικές δαπάνες που μας γονατίζουν και θα μας βοηθήσουν να βρούμε τις δίκαιες λύσεις στα προβλήματα που εκκρεμούν, έτσι που η καχυποψία να αποκατασταθεί με την εμπιστοσύνη, γιατί πιστεύω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη αρρώστια για έναν λαό από εκείνη του φόβου και του μίσους. Και μόνο αν σκεφτούμε ότι θέλουμε-δεν θέλουμε είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε πλάι-πλάι χιλιάδες χρόνια και είναι όχι μόνο βλαβερό αλλά θα έλεγα ηλίθιο και κατώτερο για δυο λαούς να επιλέγουν να ζούνε με καυγάδες που τους εμποδίζουν να ζουν ήρεμα, πολιτισμένα, ειρηνικά τόσο για την ψυχική τους γαλήνη όσο και για τα δικά τους συμφέροντα. Δεν είναι αλήθεια, ντροπή να μας βάζουν οι ξένοι να μαλώνουμε σαν κοκόρια για να τρίβουν τα χέρια τους και να λένε μεταξύ τους: «Αυτοί οι δυο είναι καθυστερημένοι, φοβισμένοι και υπανάπτυκτοι λαοί, που όσο τους εκμεταλλευόμαστε για τα συμφέροντά μας, τόσο τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα έχει περισσότερο την εύνοιά μας. Ποιος θα είναι το πιο καλό παιδί μαζί μας.». Και πράγματι έως τώρα οι τιμημένοι μας πασάδες, πότε ο Έλληνας και πότε ο Τούρκος τρέχουν στον Μεγάλο Σουλτάνο, στον Λευκό Οίκο, την Υψηλή Πύλη, για να υποβάλουν τα σέβη τους, να φιλήσουν τα χρυσά του υποδήματα και να βεβαιώσουν πόσο καλοί και υπάκουοι είναι και πόσο πρόθυμοι να πραγματοποιήσουν τις εντολές του. Να γιατί, αγαπητοί μου αδελφοί, ο δρόμος της ουσιαστικής προσέγγισης περνά μόνο μέσα από τη θέληση των λαών. Όπως τότε, πριν 24 χρόνια, που αποφασίσαμε Έλληνες και Τούρκοι να δώσουμε τα χέρια καλώντας τους λαούς μας να κάνουν το ίδιο. Έτσι και τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, θα πρέπει να βρεθούν νέοι άνθρωποι, για να συνεχίσουν το έργο μας. Πράγμα που είναι πιο εύκολο, αφού οι κυβερνήσεις -έστω και τυπικά- δηλώνουν πρόθυμες να συνεργαστούν. Επιστήμονες, πνευματικοί άνθρωποι, καλλιτέχνες, εργαζόμενοι, δήμαρχοι, δημοσιογράφοι, απλοί πολίτες από τις δύο πλευρές, πρέπει να επιδιώξουν να βρεθούν μαζί, για να συζητήσουν πολιτισμένα, υπεύθυνα και ειλικρινά, να βρουν τις πραγματικές αιτίες του Κακού, να στύψουν τα μυαλά τους και να προτείνουν δίκαιες λύσεις.

Σήμερα οι δυνάμεις του Χάους αλωνίζουν χωρίς εμπόδια σπέρνοντας το φόβο, τη δυστυχία, το μίσος και τον θάνατο παντού. Κι εμείς βρισκόμαστε στο μάτι του Κυκλώνα. Για να μπορέσουμε να επιζήσουμε ως άτομα, ως λαοί και ως χώρες, πρέπει κατ’ αρχήν ο κάθε λαός να αναπτύξει τη μέγιστη εσωτερική συνοχή επιλέγοντας τις καλλίτερες πολιτικές και τους πιο άξιους πολιτικούς που θα τον οδηγήσουν προς την πρόοδο και την ευημερία. Όμως δεν φτάνει αυτό. Γιατί καμία χώρα δεν είναι τόσο δυνατή, ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει το τέρας του Χάους, όσες δυνάμεις κι αν έχει. Πρέπει τουλάχιστον αυτοί που είναι γείτονες, να σταματήσουν τις διαφορές τους, για να σχηματίσουν όλοι μαζί σύνολα κρατών, που πιστεύουν στην Ειρήνη, στο Διεθνές Δίκαιο και στην Ανεξαρτησία των Λαών. Το ίδιο ισχύει και για τα Βαλκάνια, εκεί όπου οι Η.Π.Α. και το ΝΑΤΟ, αφού διέλυσαν και βύθισαν στη φτώχεια μια τόσο δυνατή, περήφανη και ευημερούσα χώρα όπως η Γιουγκοσλαβία, μηχανορραφούν σπέρνοντας τη διαίρεση και το φόβο, με στόχο να μας μεταβάλουν σε μια περιοχή κομματισμένη σε μικρά κρατίδια όπως έκαναν με το Κόσοσβο. Τελικός τους στόχος να γίνουμε υποχείρια στη θέληση αυτού του Διεθνούς Διευθυντηρίου, που με το στρατό και το χρήμα, τον πόλεμο και την εξαθλίωση μας έχει ρίξει στο στόμα του Χάους. Όποια χώρα, όποιος λαός πιστεύει ότι θα γλιτώσει από την λαίλαπα πειθαρχώντας και κολακεύοντας τον Μέγα Σουλτάνο, κάνει φριχτό λάθος.

Εμείς αγαπητοί μου Yassar και Zülfü, είχαμε το προνόμιο να υπηρετούμε τη θεία Αρμονία όχι μόνο με τον Λόγο και τη Μουσική αλλά και με τις ιδέες μας, που έχουν μία και μόνο ευχή και ένα στόχο: την κυριαρχία της Αρμονίας μέσα σε κάθε άνθρωπο, ανάμεσα στους ανθρώπους, μέσα σε κάθε λαό και ανάμεσα σε όλους τους λαούς. Οφείλουμε για άλλη μια φορά να υψώσουμε τη φωνή μας τώρα, γιατί αύριο ίσως να είναι αργά.

Σας χαιρετώ με αγάπη,

Δικός σας,

Μίκης Θεοδωράκης

ΥΓ. Θα χαρώ αν καταφέρετε, αυτή η δραματική μου έκκληση να γίνει γνωστή στον φίλο Τουρκικό λαό. Εάν συμφωνείτε, θα κάνω κι εγώ το ίδιο, δημοσιοποιώντας την επιστολή μου στο διαδίκτυο.

Ερώτηση του κ. Σταύρου Καλαφάτη προς τους Υπουργούς Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και Πολιτισμού και Τουρισμού, με θέμα τον κίνδυνο αναστολής λειτουργίας τριών (3) κολυμβητηρίων της Θεσσαλονίκης.

Ο Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης και υπεύθυνος του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Μεταφορών και Επικοινωνιών της Νέας Δημοκρατίας κ. Σταύρος Καλαφάτης κατέθεσε τη με αριθ. 5811/02-11-2010 ερώτηση προς τους Υπουργούς Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και Πολιτισμού και Τουρισμού, με θέμα τον κίνδυνο αναστολής λειτουργίας τριών (3) κολυμβητηρίων της Θεσσαλονίκης. Στην ερώτηση γίνεται αναφορά για εμφανή αβελτηρία της κυβέρνησης γι’ ακόμη μία φορά και στην περίπτωση του Αθλητισμού. Υπενθυμίζει ότι στο νευραλγικό αυτόν τομέα για το σήμερα και το αύριο της ελληνικής νεολαίας, η όποια πολιτική ασκείται απλά και μόνο από μια Γενική Γραμματεία που δρα σε πολλά ζητήματα εν μέσω πανικού, αφού το Υφυπουργείο Αθλητισμού έχει καταργηθεί. Ο κ. Καλαφάτης στην ερώτησή του εστιάζει στις συνέπειες αυτής της αβελτηρίας, οι οποίες αρχίζουν και γίνονται πλέον ορατές και στη Θεσσαλονίκη. Την πόλη που ανέδειξε και αναδεικνύει ολυμπιονίκες και μεγάλα αθλητικά ταλέντα. Συγκεκριμένα επισημαίνει ότι, μετά από ένα χρόνο παλινωδιών της σημερινής κυβέρνησης, η καθυστέρηση στον ορισμό Διοικήσεων, η απουσία χρηματοδότησης για την εξυπηρέτηση χρεών, καθώς και η έλλειψη προσωπικού, οδηγούν σε βέβαιη αναστολή λειτουργίας τριών (3) σημαντικών κολυμβητηρίων της Θεσσαλονίκης. Με την ερώτησή του ο κ. Καλαφάτης, κάνει γνωστό στους αρμόδιους Υπουργούς ότι σε διάφορα προγράμματα του Εθνικού Κολυμβητηρίου και του Ποσειδωνίου αθλούνται περίπου 3.000 πολίτες, ενώ άλλοι 2.900 είναι εγγεγραμμένοι στο νέο κολυμβητήριο του Δήμου Θεσσαλονίκης που λειτουργεί στην Άνω Τούμπα. Οι εγκαταστάσεις τους πέρα από την εκμάθηση κολύμβησης παιδιών, τις προπονήσεις αθλητών, την εκγύμναση ή το χόμπι ανθρώπων κάθε ηλικίας, χρησιμοποιούνται για υλοποίηση προγραμμάτων ΑΜΕΑ, καθώς και για την αποθεραπεία διαφόρων παθήσεων. Καταλήγει δε, ότι δυστυχώς, το τελευταίο έτος τα κολυμβητήρια αυτά έχουν αφεθεί στη μοίρα τους και λειτουργούν με την κεκτημένη ταχύτητα των προηγούμενων χρόνων, αλλά και το φιλότιμο των λιγοστών υπαλλήλων τους. Αναφορικά με την ορθολογική διαχείριση και λειτουργία του Ποσειδωνίου και του Εθνικού Κολυμβητηρίου, ο κ. Καλαφάτης ερωτά τους αρμόδιους Υπουργούς, για το πότε θα ορισθεί υπεύθυνη Διοίκηση στον ενιαίο φορέα του Εθνικού Ναυταθλητικού Κέντρου Θεσσαλονίκης (Ε.Ν.Κ.Θ.), καθώς και για το πώς θα επιλυθεί το πρόβλημα αποπληρωμής των χρεών του ανωτέρω φορέα και ειδικότερα αυτού προς τη ΔΕΠΑ ύψους 400.000 €, προκειμένου να αποφευχθεί ο άμεσος κίνδυνος διακοπής παροχής αερίου στα ανωτέρω δύο (2) κολυμβητήρια.  Τέλος, θέτει ερωτήματα στους εν λόγω Υπουργούς αναφορικά με το ποιές ενέργειες γίνονται από την πλευρά τους για την κάλυψη αναγκών σε προσωπικό, με δεδομένο ότι τέλη Δεκεμβρίου λήγουν οι συμβάσεις έντεκα (11) εργαζομένων του Ε.Ν.Κ.Θ., καθώς και για την ανανέωση των συμβάσεων εννέα (9) γυμναστών – ναυαγοσωστών του Δημοτικού Κολυμβητηρίου Άνω Τούμπας, των οποίων η διάρκεια έληξε εντός της τρέχουσας εβδομάδας.

Παρελκυστική τακτική της Διοίκησης ΑΤΕ για την πρόληψη στην ΑΤΕ επιτυχόντων μέσω ΑΣΕΠ Ερώτηση Προς τους κ.κ. Υπουργούς - Οικονομικών - Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης

Τον Νοέμβριο του 2008 εκδόθηκε η προκήρυξη 9κ/2008 της Αγροτικής Τράπεζας, η οποία αφορούσε 909 θέσεις των βαθμίδων εκπαίδευσης ΠΕ (182), ΤΕ (273) και ΔΕ (454). Τα οριστικά αποτελέσματα για τους ΠΕ και ΤΕ εκδόθηκαν 24 και 26/11/2009 αντίστοιχα ενώ για τους ΔΕ τα οριστικά αποτελέσματα εκδόθηκαν τέλη Ιανουαρίου 2010.  Η ΑΤΕ, αν και οφείλει να τους προσλάβει εντός τετραμήνου από τη δημοσίευση των οριστικών αποτελεσμάτων, μέχρι σήμερα έχει προσλάβει όλους τους ΠΕ που παρουσιάσθηκαν και περίπου εβδομήντα από τους ΤΕ. Οι προσλήψεις σταμάτησαν αιφνιδιαστικά τον περασμένο Μάρτιο-Απρίλιο με πρόσχημα αρχικά τα μέτρα του μνημονίου (που δεν τους αφορούσαν, αφού η ΑΤΕ εξαιρέθηκε) και έκτοτε η Διοίκηση κωλυσιεργεί χωρίς να δίνει εξηγήσεις. Κάτω από την πίεση του Συλλόγου Εργαζομένων της Τράπεζας ο κ. Πανταλάκης συμφώνησε τον περασμένο Ιούλιο στη σταδιακή απορρόφηση τους με ρυθμό 70 κάθε μήνα. Όμως και αυτή την συμφωνία αθέτησε ο κ. Πανταλάκης, προσέλαβε μόλις 22 άτομα τον Σεπτέμβρη και σταμάτησε ενώ σε νέα συνάντηση με τον Σύλλογο (21/10/2010) δήλωσε ότι οι προσλήψεις δεν θα προχωρήσουν. Σήμερα οι περίπου 730 από τους επιτυχόντες βρίσκονται άνεργοι και στα πρόθυρα της κοινωνικής εξαθλίωσης παντελώς αυθαίρετα. Μάλιστα πολλοί από αυτούς έχουν παραιτηθεί από την προηγούμενη εργασία τους μετά από επιστολή της Τράπεζας που τους καλούσε να ετοιμάσουν τα χαρτιά τους για τη πρόσληψη. Ακόμη με δεδομένη την επιτυχία τους στον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ - που διενεργήθηκε με απόλυτα διαφανή κριτήρια -, πολλοί παραιτήθηκαν και άλλοι εξαναγκάστηκαν σε παραίτηση από την εργασία τους.  Με πρόσχημα το ρευστό οικονομικό κλίμα, ο κ. Παντελάκης αποδεικνύεται ότι αγνοεί παντελώς τις συνταγματικές υποχρεώσεις της ΑΤΕ που ορίζονται από το ΦΕΚ των διοριστέων και που έχει την ισχύ κάθε άλλου νόμου.  Με την τακτική αυτή παραβιάζεται κάθε αρχή ισότητας, αφού ένα μεγάλο μέρος των επιτυχόντων της ίδιας προκήρυξης ήδη εργάζονται στην τράπεζα, ενώ και η πρόβλεψη του ΦΕΚ ορίζει να έχουν ολοκληρωθεί οι τοποθετήσεις εντός τετραμήνου από τη δημοσίευση των οριστικών αποτελεσμάτων, διάστημα που έχει παρέλθει προ πολλού,

Κατόπιν τούτων, ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί:

• Προτίθενται άμεσα να παρέμβουν ώστε η διοίκηση της ΑΤΕ να ακολουθήσει τις νόμιμες διαδικασίες και βάσει και των δικών της δεσμεύσεων να προσλάβει τους επιτυχόντες εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος;

Οι ερωτώντες Βουλευτές

Λαφαζάνης Παναγιώτης

Αμμανατίδου-Πασχαλίδου Ευαγγελία

Άμεσος κίνδυνος καταστροφής του φοινικοδάσους στο Βάι Λασιθίου από το κόκκινο σκαθάρι. Ερώτηση Προς τους κ.κ. ΥπουργούςΑγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής

Στο Βάι Λασιθίου βρίσκεται το μεγαλύτερο σε έκταση (250 στρέμματα) φοινικόδασος που αποτελεί μέρος του οικολογικού δικτύου Natura 2000 και θεωρείται ειδικά προστατευόμενη περιοχή με βάση τη συνθήκη της Βαρκελώνης. Τις τελευταίες μέρες, υπάλληλοι του δασαρχείου Λασιθίου και της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης εκφράζουν τον προβληματισμό τους καθώς σε μια από τις ειδικές παγίδες που είχαν τοποθετηθεί περιμετρικά της περιοχής του φοινικοδάσους, «πιάστηκε» κόκκινο σκαθάρι (Rhynchophorus ferrugineus).

Μολονότι στην περιοχή του φοινικοδάσους δεν υπάρχει μέχρι στιγμής άλλο εύρημα, στην υπόλοιπη Κρήτη και σε άλλα μέρη της Ελλάδα, όπως στη Ρόδο, το κόκκινο σκαθάρι έχει καταστρέψει χιλιάδες φοινικοειδή. Για την προστασία του φοινικοδάσους, της λεκάνης απορροής του και της ευρύτερης περιοχής από την προσβολή του εντόμου καθώς και για την επέκταση της αναδάσωσης του, ως γνωστόν έχει εγκριθεί χρηματοδότηση από το Ταμείο Δασών του Υπουργείου Περιβάλλοντος ύψους 400.000 ευρώ.

Πέρα από τις οδηγίες του ΥΠΑΑΤ για την εφαρμογή της Απόφασης 2008/776/ΕΚ,ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί:

• Τι μέτρα έχουν ληφθεί για την καταπολέμηση του εντόμου, δεδομένου ότι δεν υπάρχει μια εγκεκριμένη μέθοδος πρόληψης;

• Έχει χρησιμοποιηθεί το εγκεκριμένο ποσό από το Ταμείο Δασών για την προστασία της περιοχής του φοινικοδάσους από το σκαθάρι και με ποιο τρόπο;

Οι ερωτώντες βουλευτές

Ευαγγελία Αμμανατίδου-Πασχαλίδου

Μιχάλης Κριτσωτάκης

Υποτίμηση της νοημοσύνης μας

Του Δημήτρη Καζάκη

οικονομολόγου - αναλυτή

«Η επιστροφή στη δραχμή θα φέρει φτώχεια», φέρεται να είπε ο διευθυντής της Διεθνούς Ένωσης Οικονομολόγων (CEDIMES) για τη Γαλλία Αλέν Μπιενεμέ, μιλώντας στις 18.10 σε εκδήλωση που οργάνωσε το Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ και το Ίδρυμα Δημητρίου και Μαρίας Δελιβάνη, με τη συνεργασία του Γενικού Προξενείου της Γαλλίας. «Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και η επιστροφή της στη δραχμή θα έφερνε φτώχεια, δεν θα είχε καμία προοπτική για το μέλλον και ταυτόχρονα θα απαιτούσε τις θυσίες που έτσι κι αλλιώς πραγματοποιεί σήμερα ο ελληνικός λαός», ανέφερε ο Γάλλος οικονομολόγος.

Η δήλωση αυτή μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Γι’ αυτό ψάξαμε να βρούμε σε ποια οικονομικά επιχειρήματα στηρίζεται. Το μόνο που βρήκαμε είναι γενικές αναφορές στο ότι, αν διαλυόταν η Ευρωζώνη, πολλές χώρες θα καλούνταν να εξοφλήσουν στο εθνικό τους νόμισμα δάνεια που έλαβαν σε ευρώ. Με άλλα λόγια, εκτός από τον φόβο του Μπιενεμέ μήπως και διαλυθεί η Ευρωζώνη και οι υπερχρεωμένες χώρες σταματήσουν να είναι τα θύματα των γαλλικών και άλλων τραπεζών, δεν βρήκαμε κανένα συγκεκριμένο οικονομικό επιχείρημα.

Όσο για το επιχείρημα ότι με τη διάλυση της Ευρωζώνης θα αυξανόταν το χρέος των χωρών που έχουν δανειστεί σε ευρώ, είναι τουλάχιστον αφελές. Διότι η διάλυση της Ευρωζώνης θα έφερνε την κατάργηση του ευρώ και επομένως τη μετατροπή των χρεών τους σε εθνικό νόμισμα. Αφήστε που θα συνοδευόταν με τη χρεοκοπία αρκετών τραπεζών και επενδυτικών κεφαλαίων, η οποία, αν δεν φορτωθεί στα κράτη, θα σημάνει διαγραφή χρεών, ιδιωτικών και δημόσιων.

Επιπλέον η διάλυση του ευρώ θα έφερνε την αναβίωση της εγχώριας πιστωτικής αγοράς σε εθνικό νόμισμα που θα επέτρεπε τον δανεισμό με πολύ πιο ήπιους και διαχειρίσιμους όρους. Κανένα κράτος δεν χρεοκοπεί όταν δανείζεται από την εγχώρια αγορά με το δικό του νόμισμα. Η χρεοκοπία συνδέεται πάντα με χρέη από τις διεθνείς αγορές.

Σημίτης κατά Σημίτη

Ωστόσο το επιχείρημα ότι η έξοδος από το ευρώ και η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα σημάνει την καταστροφή για τη χώρα, είναι άκρως διαδεδομένο. Βεβαίως, το επιχείρημα αυτό δεν παίρνει καθόλου υπόψη του ένα πολύ απλό γεγονός. Την καταστροφή που σηματοδοτεί ήδη το ευρώ για την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Ξεχνά δηλαδή ότι τη μαζική φτώχεια, τη ραγδαία υποτίμηση, το πλήρες αδιέξοδο, τη χρεοκοπία, την ολοκληρωτική συντριβή της οικονομίας, δεν θα τη βιώσουμε άμα βγούμε από το ευρώ, αλλά τη βιώνουμε ήδη με το ευρώ.

Το ευρώ είναι που λειτούργησε καταλυτικά για τη σημερινή κατάσταση και το ευρώ είναι που δεν μας δίνει κανένα περιθώριο επιβίωσης ή ανάταξης της οικονομίας προς όφελος του λαού και της χώρας. Όσοι δεν έχουν καμιά απάντηση σ’ αυτό που ήδη συμβαίνει – εκτός φυσικά της πεπατημένης που αναπαράγει τη χρεοκοπία της χώρας – προσπαθούν εναγωνίως να σπείρουν τον φόβο για το τι τυχόν θα πάθουμε άμα απαλλαγούμε από το ευρώ.

Ένας από αυτούς είναι και ο κ. Σημίτης, ο οποίος πριν από λίγο καιρό είχε γράψει:

«Η έξοδος από την Ευρωζώνη θα συνοδεύεται από την καθιέρωση της δραχμής ως νέου νομίσματος και την ταυτόχρονη αρχική επίσημη υποτίμησή της κατά 30% περίπου έναντι του ευρώ. Η πραγματική υποτίμηση πιθανόν να είναι πολύ μεγαλύτερη, αφού η αγορά θα πιέσει την αξία της δραχμής σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα. Η αποχώρηση από την ΟΝΕ θα προκαλούσε καταστροφικούς κραδασμούς: μαζική έξοδο κεφαλαίων, απόσυρση των καταθέσεων από νοικοκυριά και επιχειρήσεις, με πιθανή συνέπεια την κατάρρευση της χρηματοδότησης της οικονομίας. Η οικονομία θα βρισκόταν πολύ γρήγορα σε πορεία συνεχώς επιτεινόμενης ύφεσης. Η κοινωνία θα διολίσθαινε σε χωρίς τέλος εξαθλίωση. Η αύξηση του χρέους κατά το ύψος της υποτίμησης θα επέβαλλε μακροχρόνια λιτότητα. Πιθανότατα έπειτα από ένα σύντομο διάστημα θα παρουσιαζόταν έντονος πληθωρισμός, ο οποίος θα εξάλειφε τα όποια προσωρινά οφέλη της υποτίμησης, επιβάλλοντας συνεχείς νέες υποτιμήσεις» («Πρώτο Θέμα», 16.05.2010).

Από πού προκύπτει αυτή η κατά 30% υποτίμηση; Ο κ. Σημίτης δεν μας εξηγεί. Θα μου πείτε, είναι υποχρεωμένος; Όχι, δεν είναι. Ούτε κι εμείς να πιστέψουμε τις αυθαίρετες εκτιμήσεις του.

Βέβαια αυτό το περί μαζικής εξόδου κεφαλαίων, απόσυρσης καταθέσεων, «με πιθανή συνέπεια την κατάρρευση της χρηματοδότησης της οικονομίας», μάλλον σαν αστείο πρέπει να το εκλάβουμε. Μιας και η ελληνική οικονομία βιώνει αυτή την κατάσταση ολόκληρη τη δεκαετία του ευρώ. Την περίοδο αυτή πάνω από 252 δισ. ευρώ κεφάλαια μετανάστευσαν από την Ελλάδα είτε με τη μορφή τόκων, μερισμάτων και κερδών, είτε για να κερδοσκοπήσουν με μετοχές, παράγωγα, ομόλογα κ.ο.κ. στο εξωτερικό.

Ακόμη και τον Ιανουάριο - Αύγουστο του τρέχοντος έτους είχαμε πάνω από 40,6 δισ. ευρώ εκροή κεφαλαίου από την Ελλάδα, όταν ο δανεισμός του Ελληνικού Δημοσίου κατά την ίδια περίοδο μέσω του μηχανισμού της τρόικας – για τον οποίο μας επιβλήθηκε το καθεστώς του μνημονίου – ανήλθε στα 18,5 δισ. ευρώ. Από αυτά, τα 8,7 δισ. ευρώ έφυγαν με τη μορφή αμοιβών, κερδών και τόκων στο εξωτερικό, τα 26,5 δισ. ευρώ προήλθαν από την εξαργύρωση ομολόγων και εντόκων γραμματίων από μη κατοίκους της Ελλάδας, καθώς και μετοχών από ελληνικές επιχειρήσεις. Ενώ 1,2 δισ. ευρώ έφυγαν από την Ελλάδα για να τοποθετηθούν σε μετοχές του εξωτερικού. Την ίδια περίοδο είχαμε 4,2 δισ. ευρώ επιπλέον τοποθετήσεις από εγχώρια πιστωτικά ιδρύματα και θεσμικούς επενδυτές της χώρας σε καταθέσεις και repos στο εξωτερικό! Κι όλα αυτά σε περίοδο χρεοκοπίας και αδρών επιδοτήσεων στις τράπεζες.

Η «τρύπα» που δημιούργησε αυτή η εκροή, χάρις στην ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου της ΟΝΕ, όπως και οι αρνητικές αποταμιεύσεις που χαρακτήρισαν σχεδόν ολόκληρη τη δεκαετία του ευρώ, λόγω κυρίως της διαρκούς λιτότητας, οδήγησαν σε μια τρομακτική κρίση χρηματοδότησης την ελληνική οικονομία. Η κρίση αυτή επιχειρήθηκε να αντιμετωπιστεί με δανεισμό, με όλο και μεγαλύτερη προσφυγή στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Έτσι οδηγηθήκαμε στη χρεοκοπία. Κι ενώ οι κυβερνώντες επιμένουν στην ίδια αδιέξοδη λογική, έρχονται και λένε πως, αν αυτή ανατραπεί, θα συμβεί αυτό ακριβώς που συμβαίνει ήδη. Πλήρης παραλογισμός.

Πότε είχε δίκιο;

Ας επανέλθουμε όμως στους ισχυρισμούς του κ. Σημίτη περί καταστροφικής υποτίμησης. Πότε ακριβώς η πολιτική υποτίμησης και διολίσθησης της δραχμής έγινε καταστροφική; Ρωτάμε διότι ο ίδιος ευθύνεται για τις δυο από τις τρεις επίσημες υποτιμήσεις της δραχμής που έγιναν επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ. Να τι έλεγε το 1985 για το τι σημαίνει υποτίμηση:

«Σημαίνει ότι οι εξαγωγές μας, αν οι τιμές τους σε δραχμές είναι αμετάβλητες, θα κοστίζουν φθηνότερα. Αν πάλι οι τιμές των εξαγωγών μας σε δραχμές αυξηθούν κάπως, θα προκύψει ένα δυνατό κέρδος για εξαγωγές με επίσης ευεργετικά αποτελέσματα. Αντίστοιχα θα αυξηθεί το κόστος σε δραχμές των εισαγωγών με συνέπεια τα εγχώρια προϊόντα να γίνουν πιο ανταγωνιστικά και να υποκαταστήσουν πολλά ξένα στην αγορά. Θα πουλάμε επομένως περισσότερα στο εξωτερικό, αλλά και στο εσωτερικό. Η κυβέρνηση δεν καινοτομεί με την υποτίμηση της δραχμής. Όλες οι χώρες με έναν σημαντικό ιδιωτικό τομέα στην οικονομία τους καταφεύγουν στην υποτίμηση όταν έχουν υποστεί σημαντική απώλεια στην ανταγωνιστικότητά τους... Η καινοτομία της πολιτικής μας εντοπίζεται στη ρύθμιση για τα εισοδήματα που θα αναλύσω.

Θα με ρωτήσετε γιατί περιμένουμε να διατηρηθεί το όφελος που θα προκύψει από την υποτίμηση, όταν προ τριετίας εξανεμίστηκε σε σύντομο διάστημα. Θα απαντήσω. Από τη διεθνή εμπειρία είναι γνωστές οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διατηρείται και εκείνες κάτω από τις οποίες εξανεμίζεται. Εξανεμίζεται όταν οι αυξήσεις τιμών που προκύπτουν από την υποτίμηση περάσουν στα εισοδήματα και αλυσιδωτά από τα εισοδήματα στις τιμές και τανάπαλιν, μέσα σε έναν φαύλο πληθωριστικό κύκλο. Τα μέτρα τα οποία θα διαφυλάξουν την ανταγωνιστικότητα αφορούν την τροποποίηση της ΑΤΑ και τον έλεγχο των υπόλοιπων εισοδημάτων» (Βουλή, 12.10.1985).

Ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας, ο κ. Σημίτης ισχυριζόταν τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που ισχυρίζεται σήμερα. Τότε η υποτίμηση της δραχμής δεν ήταν πηγή κάποιου «προσωρινού οφέλους», όπως λέει σήμερα, αλλά πηγή αναπτυξιακής δυναμικής για την ελληνική οικονομία. Η λιτότητα δεν ήταν επακόλουθο της υποτίμησης, αλλά αναγκαστικό συμπλήρωμά της για να μην εξανεμιστεί η υποτιθέμενη αναπτυξιακή δυναμική της. Πότε έλεγε την αλήθεια ο κ. Σημίτης; Τότε ή τώρα; Ούτε τότε ούτε τώρα. Αυτή είναι η αλήθεια.

Το πρόβλημα δεν είναι αυτή καθαυτή η υποτίμηση του νομίσματος, αλλά οι σκοπιμότητες και οι συνθήκες που την επιβάλλουν, όπως και οι πολιτικές που τη συνοδεύουν. Ακόμη κι αν αναγκαστεί η οικονομία να υποστεί μια σημαντική υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, αυτό δεν θα σημάνει την καταστροφή της. Αρκεί να σκεφτεί κανείς το εξής: Πότε τα πράγματα είναι καλύτερα; Με μια υποτίμηση, που όμως συνοδεύεται από μια πολιτική στήριξης του λαϊκού εισοδήματος, του μισθού και της σύνταξης, με εξασφάλιση των εργασιακών, ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, με προστασία της μικρής και μεσαίας επιχείρησης από τις μονοπωλιακές καταστάσεις της αγοράς, τις φορολογικές επελάσεις και τη ληστρική πρακτική των τραπεζών; Ή με τη σημερινή πολιτική, η οποία, προκειμένου να μην υποτιμηθεί το νόμισμα, υποτιμά την κοινωνία, την εργασία και την οικονομία ως σύνολο;

Αυτοί που κάποτε σκοπίμως ξεφτίλιζαν τη δραχμή

Μια αναγκαστική υποτίμηση δεν είναι καθόλου υποχρεωτικό να συνοδευτεί από λιτότητα, εξαθλίωση και ύφεση. Ακόμη και ο κ. Σημίτης παραδεχόταν ότι μια πολιτική στήριξης του εισοδήματος θα εξανέμιζε τις επιδράσεις της υποτίμησης. Γι’ αυτόν ήταν κακό αυτό επειδή στόχευε με την υποτίμηση να ενισχύσει τα κέρδη. Όμως μια πολιτική ενίσχυσης του λαϊκού εισοδήματος και παραγωγικής ανασυγκρότησης μπορεί όντως να εξανεμίσει ή έστω να εξισορροπήσει τις όποιες αρνητικές συνέπειες μιας υποτίμησης.

Γι’ αυτό και η τελευταία έκθεση της Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη που δημοσιοποιήθηκε στις 14.9 έγραφε τα εξής χαρακτηριστικά για την εφαρμογή του μνημονίου στην Ελλάδα: «Όχι μόνο μια καθορισμένη διαδικασία υποτίμησης μισθών και τιμών είναι πολύ περισσότερο επώδυνη από μια νομισματική υποτίμηση, αλλά ένα πρόσθετο πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός ότι, ενώ οι τιμές και τα τρέχοντα εισοδήματα πέφτουν κατ’ αυτή τη διαδικασία, η αξία του χρέους... παραμένει αμετάβλητη, έτσι ώστε η πραγματική επιβάρυνση του χρέους να αυξάνεται».

Ούτε που διανοείται η έκθεση να συγκρίνει την πολιτική δημοσιονομικής ασφυξίας και υποτίμησης της οικονομίας που εφαρμόζεται με τη νομισματική υποτίμηση και τις αρνητικές επιπτώσεις της.

Όλοι αυτοί που σήμερα εξισώνουν την υποτίμηση με την αυτοκαταστροφή της ελληνικής οικονομίας, είναι οι ίδιοι που σε κυβερνητικές θέσεις την εποχή της δραχμής δόξαζαν την πολιτική υποτιμήσεων και διολίσθησης ως σωτήρια για την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη. Αρκεί να συνδυάζεται με πολιτικές αίματος σε βάρος των εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων και της χώρας. Γι’ αυτό ξεφτίλισαν σκόπιμα τη δραχμή.

Μέσα στα τελευταία 20 χρόνια της δραχμής (1981-2001) – με τις τρεις εφάπαξ υποτιμήσεις και τις συνεχείς διολισθήσεις – η δραχμή έγινε φθηνότερη κατά 90%, ώσπου να φτάσει στην ισοτιμία με την οποία αντικαταστάθηκε από το ευρώ. Όλα αυτά για να ξεκληριστεί το λαϊκό εισόδημα και να ενισχυθούν τα κέρδη των τραπεζών και των ιδιωτικών μονοπωλίων. Τα ίδια ακριβώς κέρδη που υπερασπίζονται και σήμερα με το να εμφανίζουν την έξοδο από το ευρώ ως συνώνυμο της καταστροφής.

Με το ευρώ είναι αδύνατον να δημιουργηθούν πλεονάσματα (εισοδήματα και αποταμιεύσεις) ικανά να χρηματοδοτήσουν μια γρήγορη παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας της χώρας. Τη μόνη ικανή να εξασφαλίσει τη σταθερότητα του νομίσματος, αλλά και της οικονομίας συνολικά. Κι αυτό γιατί το ευρώ, επειδή δεν μπορεί να προσαρμοστεί στις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας και πρέπει να κρατά τη συναλλαγματική του αξία σε υψηλά επίπεδα για να διευκολύνει τη χρηματοδότηση των μεγάλων τραπεζών προσελκύοντας το ενδιαφέρον των διεθνών κερδοσκόπων, προϋποθέτει συνεχή λιτότητα και διαρκή υποτίμηση της οικονομίας.

Από τη στιγμή που δεν μπορεί να προσαρμοστεί η αξία του νομίσματος στην οικονομία, τότε προσαρμόζεται διά της βίας η ίδια η οικονομία στην αξία του νομίσματος. Αυτό συμβαίνει σε ολόκληρη την περίοδο του ευρώ. Με κερδισμένους μόνο τους διεθνείς επενδυτές, τις διεθνείς τράπεζες και τις πολυεθνικές με τα κυκλώματά τους σε κάθε χώρα.

Όσο θα υφίσταται αυτό το καθεστώς του κοινού νομίσματος, η χώρα είναι υποχρεωμένη αφενός να υποτιμά διαρκώς την εργασία και την οικονομία της και αφετέρου να καλύπτει τα όλο και μεγαλύτερα παραγωγικά της ελλείμματα με ιδιωτικό και δημόσιο δανεισμό, με όλο και μεγαλύτερη εξάρτηση από τις αγορές κεφαλαίου. Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: αναπαραγωγή και διαιώνιση της σημερινής χρεοκοπίας. Για να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο χρειαζόμαστε οπωσδήποτε εθνικό νόμισμα. Όχι για να πλημμυρίσουμε την οικονομία με χρήμα, αλλά για να χρηματοδοτήσουμε ορθολογικά τις ανάγκες της. Για να μας επιτραπεί να προχωρήσουμε πολύ γρήγορα στην ανάταξη και την παραγωγική ανασυγκρότησή της. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με έναν τρόπο, αυτόν που εξηγούσε ένας από τους ιστορικούς διοικητές της Τραπέζης της Ελλάδος, ο Ξενοφών Ζολώτας:

«Πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν – και αυτό είναι γενικά, πλέον, παραδεκτό – ότι σε περίπτωσι υφέσεως δεν πρέπει ν’ αφήνουμε τους πραγματικούς μισθούς να πέφτουν. Η διατήρησι της αγοραστικής δυνάμεως των μισθών και ημερομισθίων είναι απαραίτητη, πρώτον για τη διατήρησι του επιπέδου ζωής των μισθωτών και δεύτερον γιατί, αν δεν αναπροσαρμόσουμε τα χρηματικά εισοδήματα των μισθωτών, ώστε να διατηρηθή η αγοραστική τους δύναμι, είναι δυνατό να διαιωνίσουμε την οικονομική ύφεσι...

Εξ άλλου, η ζήτησι των οικονομικά ασθενέστερων ατόμων – όπως των μισθωτών – στρέφεται, κατά βάσι, προς εγχώρια προϊόντα, ώστε από το ένα μέρος να προκύπτη αμεσότερη τόνωσι της εγχώριας παραγωγής και από το άλλο να μετριάζωνται, τουλάχιστο σε πρώτη φάσι, οι δυσμενείς επιπτώσεις στο ισοζύγιο πληρωμών. Τέλος, θα ήθελα να τονίσω ότι, επί πλέον, κατά την αναπροσαρμογή των μισθών και των ημερομισθίων θα πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν και η αύξησι της παραγωγικότητος της εργασίας, που εξασφαλίζει τη συμμετοχή των μισθωτών στην αύξησι του εθνικού προϊόντος, χωρίς να δημιουργούνται κίνδυνοι πληθωρισμού».

Αυτά τα έλεγε το 1975 και διατηρούν στο ακέραιο την αξία τους σήμερα. Δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή διέξοδος από την ύφεση, κάτω από οποιοδήποτε καθεστώς και οποιεσδήποτε συνθήκες, αν δεν υπάρξει μια γενναία αύξηση των λαϊκών εισοδημάτων μέσα από μια αναδιανομή πλούτου. Μόνο έτσι η οικονομία μπορεί να ξανασταθεί στα πόδια της. Υπό την προϋπόθεση ότι θα την απαλλάξουμε από τον βρόχο του δημόσιου χρέους, ενώ τα νοικοκυριά και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις από το άγος του ιδιωτικού χρέους.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 28-10-10

Μαθήματα αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης από τους Αρχαίους Έλληνες

Ρίτσαρντ Σίφορντ Βρετανός καθηγητής κλασικών σπουδών  στο Πανεπιστήμιο του Έξιτερ

Οι αρχαίοι Έλληνες έκρουσαν πρώτοι τον κώδωνα του κινδύνου για την οικονομική κρίση και το φαινόμενο του  θερμοκηπίου, λέει Βρετανός καθηγητής Μπορεί η οικονομική κρίση και η υπερθέρμανση του πλανήτη να «καίνε» στον 21ο αιώνα, όμως τα μαθήματα για την αντιμετώπισή τους έχουν ηλικία 2.500 ετών και υπογραφή αρχαιοελληνική. Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζει, με βάση έρευνά του στις αρχαίες πηγές, ο Βρετανός καθηγητής κλασικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Έξιτερ Ρίτσαρντ Σίφορντ, σε ομιλία του σε συνέδριο στη Γλασκώβη. «Οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν το χρήμα, περί το 600 π.Χ., και είχαν κατά νου πως αν το θεωρούμε

δεδομένο το χάνουμε. Το άγχος γύρω από την καταστρεπτική δύναμη του χρήματος ενυπάρχει στην αρχαιοελληνική σκέψη. Στην τραγωδία για παράδειγμα- ένα είδος που αναπτύχθηκε με την οικονομική ευμάρεια- οι χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν είναι άνθρωποι πλούσιοι, ηγετικές μορφές που συνήθως είναι απομονωμένοι από τους άλλους. Δεν είναι τυχαίο», εξηγεί ο

Ρίτσαρντ Σίφορντ, ο οποίος πιστεύει πως το χρήμα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του ελληνικού πολιτισμού.

Ο «Πλούτος»του Αριστοφάνη, σύμφωνα με τον Βρετανό καθηγητή, αποτελεί την πρώτη συζήτηση περί οικονομικών στην αρχαιότητα. Και ο Αριστοφάνης φέρεται να διαχωρίζει το χρήμα από τα άλλα αγαθά της ζωής. Διότι το χρήμα το

αναζητάμε διαρκώς σε μεγαλύτερες ποσότητες, αντιθέτως με την μπιζελόσουπα!

«Ο σύγχρονος κόσμος έχει βυθιστεί στην ιδέα του αλόγιστου χρήματος. Οι αρχαίοι Έλληνες φρόντιζαν να προειδοποιήσουν τους άπληστους μέσω της μυθολογίας. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του βασιλιά Μίδα, ενός ανθρώπου γνωστού για την λατρεία του στο χρήμα. Γι΄ αυτό και θεωρώ τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ως πολιτισμό του μέτρου»,

συνεχίζει ο κ. Σίφορντ.

Το μέτρο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού όμως δεν αφορά μόνο την απληστία, αλλά και την οικολογία. Η αδιαφορία του σύγχρονου κόσμου για τα σήματα κινδύνου που εκπέμπει το φαινόμενο του θερμοκηπίου παραπέμπει σε μορφές της ελληνικής μυθολογίας, που υποκύπτουν στις ακόρεστες επιθυμίες τους ακόμη και αν γνωρίζουν πως οι επιλογές τους θα τους οδηγήσουν στην καταστροφή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του Ερυσίχθονα, που έκοψε τα δένδρα από το άλσος της θεάς Δήμητρας για οικοδόμησεις του μεγάρου του. Εκείνη για να τον τιμωρήσει τον καταδίκασε να πεινάει διά βίου και να μη βρίσκει τρόπο να χορτάσει, ώστε στο τέλος κατέληξε να φάει τις σάρκες του. «Ο μύθος για τη μεταποίηση της φύσης σε προϊόν, μία διαδικασία που έχει ως αποτέλεσμα την αδηφαγία και την αυτοκαταστροφή, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πόσο ανίκανοι είμαστε να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο του θερμοκηπίου εξαιτίας της αμετροέπειας του πολιτισμού μας. Δεν μπορούμε να ανασυστήσουμε τον αρχαίο ελληνικό

 πολιτισμό του μέτρου, αλλά τουλάχιστον μπορούμε να βρούμε έναν τρόπο να φωτίσουμε τον κόσμο μας με τα ιδανικά του»,

καταλήγει ο Ρίτσαρντ Σίφορντ.

Σε διαθεσιμότητα 15 αστυνομικοί για τα "φρουτάκια" στην Θεσσαλονίκη.

Σε διαθεσιμότητα τέθηκαν δέκα πέντε αστυνομικοί οι οποίοι κατηγορούνται ότι παρείχαν προστασία σε ιδιοκτήτες καταστημάτων με «φρουτάκια» στη Θεσσαλονίκη. Όπως ανακοίνωσε το αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ. πρόκειται για 4 αξιωματικούς, εκ των οποίων 2 αστυνομικοί υποδιευθυντές και 2 αστυνόμοι Β΄, 3 ανθυπαστυνόμους, 7 αρχιφύλακες και 1 αστυφύλακα, σε βάρος των οποίων διατάχθηκε επίσης και ένορκη διοικητική εξέταση. Κατηγορούνται ότι ειδοποιούσαν τηλεφωνικά ιδιοκτήτες καταστημάτων με «φρουτάκια» για επικείμενους ελέγχους, που διενεργούσαν συνάδελφοί τους, χωρίς να γίνουν μέχρι στιγμής γνωστά τα χρηματικά ποσά που εισέπρατταν για τη διευκόλυνση.

Όπως προέκυψε από την προανάκριση, οι ιδιοκτήτες και οι υπάλληλοι των καταστημάτων μόλις έπαιρναν το μήνυμα, με τη χρήση κατάλληλου λογισμικού, μετέτρεπαν τα μηχανήματα του τζόγου σε απλούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές, πριν από τον έλεγχο. Η υπόθεση αποκαλύφθηκε πριν από δύο περίπου χρόνια, μετά από ανώνυμη καταγγελία που έφτασε στο Τμήμα Εσωτερικών Υποθέσεων Βόρειας Ελλάδας της αστυνομίας, ενώ από την εισαγγελία Θεσσαλονίκης, μετά την ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξέτασης, ασκήθηκαν σε βάρος τους ποινικές διώξεις για κατάχρηση εξουσίας, παράβαση καθήκοντος και παθητική δωροδοκία.

Προεκλογική επίσκεψη Γ. Παπανδρέου: Υποσχέσεις copy/paste, χάντρες και καθρεφτάκια για τους Πατρινούς;

Με αφορμή την επίσκεψη του πρωθυπουργού, Γ. Παπανδρέου στην Πάτρα, ο βουλευτής Αχαΐας της Ν.Δ. Νίκος Νικολόπουλος υπενθυμίζει: «O κ. Παπανδρέου, μιλώντας στην Πάτρα, στις 18 Μαίου 2009, λίγο πριν τις ευρωεκλογές είχε υποσχεθεί: Την άμεση απόδοση θαλάσσιου μετώπου μήκους 4 χιλιομέτρων στην πόλη και ανάπλαση της παραλιακής ζώνης.Την άμεση καταβολή των 80 εκ. € για τα ώριμα έργα της πολιτιστικής που είχαν προγραμματιστεί αλλά δεν έγιναν Την άμεση προώθηση των μεγάλων έργων της Πάτρας και της ευρύτερης περιοχής που λιμνάζουν Για το θέμα των λαθρομεταναστών του οποίου προέβλεψε την μεγέθυνση υποσχέθηκε την άμεση προώθησή τους στα «κέντρα φύλαξης όπως προβλέπεται», ενίσχυση από ΕΕ και βεβαίως την άμεση ενεργοποίηση της βασικής συμφωνίας με την Τουρκία για επανεισδοχή των λαθρομεταναστών, την οποία ο ίδιος ως ΥΠ.ΕΞ. διαπραγματεύτηκε και υπέγραψε και η οποία όπως είπε επιβάλει στους γείτονες συγκεκριμένες υποχρεώσεις Ενίσχυση του λιμανιού με μέσα και προσωπικό ώστε να αποκλειστεί ως πύλη εξόδου των λαθρομεταναστών.Επίσης, στην ομιλία του, στις 3 Οκτωβρίου 2009, λίγο πριν τις εθνικές εκλογές, υποσχέθηκε:

• Πάγωμα για ένα χρόνο όλων των οφειλών των επιχειρήσεων που αντιμετωπίζουν προβλήματα ρευστότητας

• Να βάλει τέλος στον «Μεσαίωνα των εργασιακών σχέσεων», «στην ομηρία των stagers», και «αυστηρή τήρηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας».

• Άμεση υλοποίηση, από την επομένη των εκλογών, ολοκληρωμένου σχεδίου ανασυγκρότησης της Δυτικής Ελλάδος ώστε να ξεφύγει από την θέση της φτωχότερης Περιφέρειας της Ευρώπης.

• Διεθνή διαγωνισμό για την ανάπτυξη της Πελοποννήσου, του οποίου τα αποτελέσματα θα ανακοίνωνε την επομένη των εκλογών και θα προχωρούσε στην άμεση υλοποίησή του.

• Άμεση προώθηση ολοκλήρωσης του άξονα της ΠΑΘΕ σε συνδυασμό με την ταχύτατη ολοκλήρωση της σιδηροδρομικής γραμμής μέχρι τον Πύργο.

• «Όχι Αγροφύλακες αλλά προσλήψεις στην Υγεία»

• Επανάληψη των υποσχέσεων για τα έργα της Πολιτιστικής, για την ανάπλαση παραλιακού μετώπου, αλλά και εφαρμογή υπάρχοντος ολοκληρωμένου σχεδίου για την ανάπτυξη της Πάτρας».

Και ο κ. Νικολόπουλος επισημαίνει: «Είναι προφανείς οι λόγοι της παρουσίας του κ. Παπανδρέου στην Πάτρα, λίγο πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Για να τον διευκολύνω, του θυμίζω όσα είχε υποσχεθεί στον Πατραϊκό λαό, ο οποίος γνωρίζει βεβαίως, πόσα εξ όσων είχε υποσχεθεί υλοποιήθηκαν ή έστω, δρομολογήθηκαν. Και ως εκ τούτου, είμαι μάλλον περίεργος να δω αν θα εξακολουθήσει την ίδια τακτική της άκρατης υποσχεσιολογίας ή θα επιχειρήσει, κατά την προσφιλή εσχάτως τακτική του, να εγκλωβίσει τους Πατρινούς στο ψευτοδίλημμα περί πρόωρων εκλογών.

Και οι νέες υποσχέσεις, θα έχουν την αξία των προηγουμένων, που ακόμα αντηχούν στα αυτιά των Πατρινών κούφιες και ψεύτικες.

Παρεμπιπτόντως, να υπενθυμίσω και το μείζον ζήτημα ηθικής τάξης που αφορά τη δωρεάν παραχώρηση του Ξενία Καλετζίου στο «Πνευματικό Ίδρυμα Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου», για το οποίο, η παρουσία του στην πόλη αποτελεί μία μοναδική ευκαιρία να δώσει εξηγήσεις για το πως συμβιβάζεται να δωρίζεται εθνική κρατική περιουσία σε ένα Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου»

Και σε κάθε περίπτωση, έστω και τώρα, να επιστραφεί στο κράτος και να αξιοποιηθεί προς όφελος των κατοίκων του χωριού, αλλά και της Αχαΐας, την οποία τιμά το γεγονός ότι από εδώ έλκουν την καταγωγή τους οι Παπανδρέου.